Beskid Wyspowy: Lubogoszcz 3 maja 2026
: 6 maja 2026, o 18:39
Praktycznie pierwsza w tym roku moja poważniejsza wycieczka górska, bo spacery w tatrzańskich dolinach czy na Pogórzu trudno za takie uznać. Lubogoszcz.
Szczyt zalesiony, więc widoki były tylko w prześwitach i w niższych partiach stoku. Z Mszany szlakiem zielonym, który biegnie przez stare centrum miejscowości, a potem wzdłuż peryferyjnych osiedli rozciągających się na płaskich grzbietach poniżej głównego masywu.
Tu jeszcze widokowo.
Wchodzę w krótką dolinkę wcinającą się w główny grzbiet.
Od charakterystycznego majdanu szlak idzie drogą ponad jej dnem, a następnie odbija w prawo stromym zakosem i holwegiem na boczną odnogę grzbietu.
Nią zrazu płasko, a potem skosem pod górę z otwierającymi się w prześwitach panoramami Gorców i ośnieżonych Tatr.
W partiach szczytowych panuje jeszcze przedwiośnie.
Buki bez listowia, ale kwitnie już sporo wiosennych kwiatów w runie.
Główna kulminacja jest po wschodniej stronie grzbietu Lubogoszcza o wysokości 968 m npm (na mapach są małe rozbieżności). Na szczycie jest wiata, tabliczka z oznaczeniem szczytu, mapa oraz ławeczka beskidzka. Jest także żelazny krzyż, kopia podobnego ze szczytu Sass Pordoi we włoskich Dolomitach.
I jest tablica pamiątkowa w kształcie nagrobka poświęcona Andrzejowi Cyrwusowi. Nie chodzi zapewne o znanego aktora, bo on żyje, tylko o miejscowego pszczelarza i działacza klubu sportowego Turbacz Mszana Dolna zmarłego w 2014 roku. Zresztą wizerunek na tablicy raczej rozprasza wątpliwości.
Jakiś wandal pomazał zieloną farbą drzewa. Ale że mu się chciało tak wysoko chodzić aby coś pomalować.
Wzdłuż grzbietu za znakami czerwonymi wracam na środkowy szczyt Lubogoszcza, nieco niższy i położony kilkadziesiąt metrów w bok od szlaku.
Przysiągłbym, że w tej okolicy dziki chrumkały, ale schowane były gdzieś w młodniku. Schodzę szlakiem czarnym. W drugą stronę to spora golgotka, zwłaszcza że odcinkami prowadzi dość wątpliwymi ścieżkami po stromym stoku. Schodzę do Bazy Lubogoszcz - ośrodka szkolnego z domkami kempingowymi i kilkoma większymi obiektami.
Jest boisko sportowe i stołówka z tanimi obiadami (20-30 zł). Tyle że serwują jedynie menu dnia.
W okolicy miała być ścieżka dydaktyczna po osuwisku, ale chyba już nie istnieje. Na zapleczu boiska znalazłem jakieś dwa zatarte żółte trójkąty na drzewach, ale dalej już zupełne chaszcze - trudno zgadywać którędy trasa biegła. Poniżej ośrodka jest stawek w niszy osuwiskowej Żabie Oko, ale też słabo dostępny. Jeśli to miejsce czerpania wody, to dość mocno przeobrażone przez człowieka. Obejrzeć można natomiast zabytkową drewnianą willę Szczepanówka w bok od szlaku.
Wygląda na opuszczoną, ale jednak jest przy niej niewielki klomb i wygląda, że jakieś prowizoryczne remonty tam zrobiono (np. balustrady na balkonach). Ciekawe czy to własność prywatna czy gminna. Z pól poniżej otwierają się ładne widoki na Szczebel i Zembalową.
Zejście do głównej drogi Mszana Dolna - Lubień. Autobus powrotny złapałem prawie zaraz na lokalnym przystanku.